Αντίσταση

Θέλω να πω δύο πράγματα για την περιοχή μου τα Σεπόλια. Εδώ μεγάλωσα, πήγα σχολείο, έπαιξα σε πλατείες και αλάνες(ναι-ναι είχε παλιά). Με λίγα λόγια όλη μου η ζωή περνάει από εδώ. Κουτσή στραβή δεν λέω, αλλά την αγαπάω τούτη την περιοχή, έχω δεθεί μαζί της, εχω γνωστούς και φίλους εδώ. Δεν μπορώ να φύγω, όλα για μένα είναι εδώ, άσε που είναι και το χρηματικό. Εδώ θα μείνω.

Τα Σεπόλια είναι ακόμα μια εργατογειτονιά της Αθήνας. Και όπως και όλες, είναι υποβαθμισμένη. Για όλους όσους μένουν είναι ακόμα μια θηλιά στο λαιμό, δεν μπορούν όμως να φύγουν. Και που να πάνε. Κι έτσι μένουν, αναπνέοντας τα καυσαέρια, ζαλισμένοι από την φασαρία. Μέσα στα σκουπίδια, τα χαλασμένα πεζοδρόμια, το λιγοστό παρατημένο πράσινο, το τσιμέντο που σου κρύβει τον ήλιο. Οι γραμμές του τραίνου περνούν από εδώ και ακολουθώντας τες τα τραίνα περνάνε από εκεί που μένουμε. Χορεύουμε μαζί τους σε κάθε ταξίδι τους, ξυπνάμε τα βράδια λερώνουν με την κάπνα τους τα πλυμμένα μας ρούχα!!! Συνηθίσαμε!\

Περίπου δέκα κεραίες μας έχουν φυτέψει διάφορες εταιρίες κινητής τηλεφωνίας στα Σεπόλια. Ξέρετε, από αυτές με την ακτινοβολία. Δίπλα από τα σπίτια μας και τα σχολεία. Λίγα είχαμε οι κεραίες μας έλειπαν γκρινιάζουν κάποιοι, κουνώντας το κεφάλι με παράπονο. Δεν γίνεται τίποτα ακούς από άλλους. Κάτι πρέπει να γίνει λένε πολλοί να τις βάλουν στα σπίτια τους. Που είναι το κράτος λένε ορισμένοι θυμομένα, ρωτάνε σαν να μην ξέρουν-σίγουρα ξέρουν.

Στην γειτονιά μας ήρθαν και ξένοι. Ζούνε πολλά χρόνια, έχουνε οικογένειες εδώ. Έχουμε πιάσει φιλίες μαζί τους, γιατί να μην πιάσουμε. Δουλεύουμε στις ίδιες δουλειές, ψωνίζουμε στα ίδια μαγαζιά. Τα παιδιά μας και τα αδέρφια μας πάνε μαζί σχολείο. Κάποιοι λένε αυτοί φταίνε που η περιοχή μας υποβαθμίζεται, ήτανε παλιά λέει παράδεισος. Σαν να μην θυμούνται τις παράγκες των προσφύγων στο συνοικισμό και τους χωματόδρομους και το ποτάμι και τα ξυπόλητα παιδιά που πεινάγαν και πολλά πολλά ακόμα! Χαζομάρες, άνθρωποι σαν και μας είναι και οι ξένοι. Μουντζούρηδες στα συνεργεία, ηλιοκαμμένοι στις οικοδομές. Όπως και μεις.

Δεν έχω πολλά ακόμα να πω, απλά να προσθέσω ότι η εγκατάλειψη των εργατοπεριοχών δεν είναι τυχαία. Είναι συγκεκριμένη πολιτική επιλογή, συγκεκριμένων κομμάτων. Και ως τέτοια και μεις στις εκλογές αλλά και συνέχεια θα την αντιμετωπίσουμε. Το κόμμα που στήριξε τις μάχες για να κάνουμε την γειτονιά μας καλύτερη. Την μάχη μας για υπόγειο προαστιακό, να γίνει η απαλλοτρίωση από το κράτος στο παλιό κτίριο κοροπούλη και στο Βότρυς, να χτιστεί ο παιδικός σταθμός Σιώκου και Αυλώνος, να ξηλωθούν όλες οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Τους αγώνες μας για πολιτισμό και αθλητισμό, για σχολεία-για γήπεδα. Για τους αθλητικούς συλλόγους της γειτονιάς και άλλα πολλά.

Στις επόμενες εκλογές, για όλα αυτά θα στηρίξουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Θα μαυρίσουμε δικομματισμό και ΣΥΝεργάτες του. Δεν μασάμε τις ψευτιές του ΛΑΟΣ, τα λέει όλα η δήλωση για συνεργασία με ΝΔ ή και ΠΑΣΟΚ αν δεν υπάρξει κυβέρνηση!

Υ.Γ. Φτιάχνει η γιαγιά μου ένα βύσσινο στα Σεπόλια, όλα τα λεφτα κερνάω αν θέλετε!!!

Υ.Γ.2 Όσο για το βύσσινο του δικομματισμού, να μένει όπως θα λεγε και ο Χαρίλαος!

Υ.Γ.3 Θυμόμαστε Σ/ΦΕ! Οι ζευγάδες φεύγουν, η σπορά μένει! Και καρπίζει…

Posted by vladimir on Πέμπτη, Ιούνιος 14th, 2007 at 7:22 π.μ..